طوطی ذهن

گفته بودم که گَرَم باز نسیمی ز دیارت بوزد

راه میخانه بجویم ، هوسِ بوسه‌ی تو باز کنم

آنقدر مستم از آغوش خیالات تو در بستر خود

کز محالات بُود بی تو  دگر خواب شب آغاز کنم

طوطی ذهن غلط تُک به سخن باز نمود

من همان به که در آئینه رخ یار برانداز کنم