سیگار پشت سیگار
دردی مبهم است در نگاهم،
که هر چند وقت یک بار
دود سیگارم
بروی آینه اتاقم نقش میزند
.
.
من در آیینه دود زده
تصویر ترا میبینم
که به من میخندی
و تو انگار هنوز
منتظر، مبهوتی
که ترا باز به درونم بکشم....
.
.
در پوکِ هر سیگار
تو مرا میخوانی به کنارت انگار
به درونم برگرد،
تو سرا پا همه عشق،
جاده شُش هایم،
آب و جاروب شده به هزار تک سرفه
.
.
باز هم یک سیگار
باز یک تک سرفه
یا تو امروز بیا
بوسه بارانم کن
یا که بگذار عزیز
در غبار تلخ نا باوری نبودنت
گم در آئینه شوم
تا که باور بکنی
عاقبت از دردت
مثل سیگار
ترا دود شدم.
ندا.م
Feb. 7th Vancouver
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر