نقرس

گداخته‌ای به سرب نبودنت تمامی‌ تن‌ سالَک زده شعرم را

نقرس شده‌ای و همین روزهاست

که از مچ پاهایم بِبُرَمَت

تو انزجار منی‌ ز جوهر و مُرکب عشق

کاش سوخته بود با پوستم یاد همیشه سبز تو

تا بهانه‌ای نبود و دیگر نمینوشتمت