من دوباره زندگی را
با سر بلندی
با گامهای استوار
با غروری که هرگز نظیرش را
کسی ندیده
آغاز میکنم
در پستوی خانه ام
در هیچ کدام از کمدهای اتاقم
اسکلت خسته و فرسوده
پنهان ندارم
کسی را از خود نرنجانده ام
و همین غرور ابدی من است
زندگی را
با پاکی خویش
با صداقت کلامم
با امید
هنوز ادامه میدهم
من همیشه خنده هایم
از ته دل
و گریه هایم
حقیقیست
با اینکه زن هستم
مردانگیم
از هزار مرد بیشتر است
و به این مغرورم
که هر چه میگویم
همانیست که در قلبم است
و هیچ
از هیچ چیز شرمنده یا پشیمان نیستم
حالای روزگار،
سنگی بزرگتر اگر
برای خوشبختی من داری
بفرست
که هیچ چیز جلودار من نیست
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر