مجالم بده

ای آنکه دفترم پر شده ازخط خطی گناه تو

یک شب  مجالم بده که بیایم به بزم نگاه تو

 ترس گر به تو آورده از بی‌کسی پناه

بگذار که لشکر کشم به غمت با سپاه تو

عشقم تبه مکن به شبی که در تو هست

من خود ستاره میشوم به میان آسمان سیاه تو