نامردی

گریه نمیکند

داد نمیزند

اما

از لرزش لبانش

می‌فهمی که بغض همین روز هاست که دردش را فرش اتاق کند

وقتی‌ همه سیر از روی بغضش گذشتند

خوب که لگدمال شد

آنوقت خودش

در گوشه‌ای از اتاق جان خواهد داد

چه بی‌ درمان است

زجری که گَرد و خاک دلم

از باد نامردیت کشید