من میخواهم مثل مریم شعر بگم
با کمال خانمی
با یه دنیا قشنگی وصفا
بعضی وقتها ٔگل هارو با اشک چشمم آب بدم
زلفمو شونه کنم، قناری هارو دون بدم
اما
وقتی که دلم از همه عالم میگیره
بتونم جوش بیارم، فحش بدم، داد بزنم
که آخه
آدم مومن خریت حدی داره
زنیکه مگه زبونت لاله که بگی حق منو به من بده
مرتیکه دست کثیف بی وضوت رو از سینم بردار
بچه توخودت مگر خواهرو مادر نداری
دوباره آروم بشم
با کمال خانمی
بعضی وقتها ٔگل هارو آب بدم
زلفمو شونه کنم، به افق نِگاه کنم.
واسه شامِ فردا شب، سور و بساط براه کنم
تقدیم به مریم عزیز.
ندا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر